Posted by on 10 września 2018

Działania niepożądane oceniano zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych National Cancer Institute for Adverse Events, wersja 3.0 (http://ctep.cancer.gov/protocolDevelopment/electronic_applications/docs/ctcaev3.pdf). Przestudiuj badanie
Badanie zostało sponsorowane i zaprojektowane przez Incyte i Novartis. Zostało ono zatwierdzone przez instytucyjną komisję odwoławczą lub centralny komitet etyczny w każdej uczestniczącej instytucji i zostało przeprowadzone zgodnie z Deklaracją Helsińską. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Dane były analizowane i interpretowane przez sponsorów we współpracy ze wszystkimi autorami; sponsorzy nie zdawali sobie sprawy z przydzielania grup terapeutycznych do czasu zablokowania bazy danych. Niezależna rada monitorująca dane i bezpieczeństwo dokonała przeglądu danych z prób i sformułowała zalecenia dotyczące kontynuacji badania. Pierwszy autor przygotował pierwszą wersję manuskryptu, z pomocą pisarza medycznego finansowanego przez Novartis, i podjął ostateczną decyzję o przekazaniu rękopisu do publikacji. Wszyscy autorzy dokonali przeglądu i poprawili manuskrypt, zapewnili dokładność i kompletność danych oraz sprawdzili, że przedstawione badanie jest zgodne z protokołem i planem analizy statystycznej (oba dostępne na stronie).
Analiza statystyczna
Analizę skuteczności pierwotnych i wtórnych punktów końcowych przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia, z danymi wszystkich pacjentów poddanych randomizacji. Oceny zmiany i procentowej zmiany względem wartości wyjściowej obejmowały wszystkich pacjentów z wyjściowymi pomiarami; zmiany indywidualnych ocen objawów obejmowały tylko pacjentów z wartościami wyjściowymi większymi niż 0. Pacjentów z brakującymi ocenami, które zapobiegały ocenie pierwotnych i wtórnych punktów końcowych uznawano za nie mających odpowiedzi.
Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów w badaniu. Od 29 listopada 2010 r. Do 13 lutego 2013 r. Losowo wybrano 222 pacjentów, z których 110 zostało przydzielonych do ruksolitynibu, a 112 zostało przydzielonych do standardowej terapii. Nie zaobserwowano istotnych różnic między dwiema grupami leczenia pod względem cech wyjściowych i historii choroby (Tabela 1).
Początkowa standardowa terapia obejmowała hydroksymocznik (u 58,9% pacjentów), interferon (w 11,6%), anagrelid (w 7,1%), immunomodulatory (w 4,5%) i pipobroman (w 1,8%); żadnego leku nie podawano 15,2% pacjentów. Sześciu pacjentów otrzymało więcej niż jedną standardową terapię.
Łącznie 10 z 98 pacjentów z grupy ruksolitynibu, którzy mieli ocenę w 32. tygodniu otrzymywało dawki mniejsze niż 10 mg dwa razy na dobę, 33 otrzymywało 10 mg dwa razy na dobę, 32 otrzymywało 15 mg dwa razy dziennie, 15 otrzymywało 20 mg dwa razy dziennie, a 8 otrzymywało 25 mg dwa razy dziennie. Średnia całkowita dawka dzienna wzrosła z upływem czasu (ryc. w dodatkowym dodatku); większość dostosowań dawki wystąpiła podczas pierwszych 8 tygodni leczenia.
Rysunek 1. Ryc. 1. Odstawienie ruksolitynibu. Pokazane są szacunki Kaplana-Meiera dotyczące prawdopodobieństwa dalszego stosowania terapii ruksolitynibem po randomizacji.
W momencie odcięcia danych (mediana ekspozycji na terapię, 81 tygodni w grupie ruksolitynibu i 34 tygodni w grupie standardowego leczenia), 17 pacjentów w grupie ruksolitynibu (15,5%) i 108 pacjentów w grupie standardowej terapii (96,4 %) przerwał leczenie z randomizacją (ryc. i tabela S1 w dodatkowym dodatku); najczęstsze przyczyny przerwania leczenia obejmowały zdefiniowany w protokole brak skuteczności (0% w grupie ruksolitynibu i 87,5% w grupie standardowej terapii), decyzja pacjenta (odpowiednio 5,5% i 4,5%) oraz zdarzenia niepożądane (3,6% i odpowiednio 1,8%). Ogółem 96 pacjentów przydzielonych do standardowej terapii (85,7%) przeszło do ruksolitynibu w 32 tygodniu lub w tygodniu, a większość przypadków nastąpiła w czasie bezpośrednio lub po wizycie 32-tygodniowej.
Skuteczność
Rysunek 2. Rysunek 2. Główna odpowiedź i czas odpowiedzi. Panel A pokazuje odsetek pacjentów, którzy spotkali się z głównym pierwszorzędowym punktem końcowym kontroli hematokrytu do 32 tygodnia i co najmniej 35% zmniejszenie objętości śledziony w 32 tygodniu (odpowiedź podstawowa). Pokazane są również poszczególne elementy pierwotnego punktu końcowego. Aby uzyskać kontrolę hematokrytyczną, pacjenci nie mogli kwalifikować się do upuszczenia krwi na podstawie zdefiniowanych w protokole wartości hematokrytu (z kwalifikacją zdefiniowaną jako hematokryt> 45% i większy lub równy 3 punktom procentowym wyższym niż poziom wyjściowy lub hematokrytem> 48 %). Pacjenci, którzy przerwali terapię lub utracili dane lub oceny poza oknami zdefiniowanymi w protokole, uważali, że nie otrzymali odpowiedzi
[więcej w: spiaczka cukrzycowa, proteza szkieletowa na zasuwach, psychoterapia dzieci i młodzieży ]

Powiązane tematy z artykułem: proteza szkieletowa na zasuwach psychoterapia dzieci i młodzieży spiaczka cukrzycowa

Posted by on 10 września 2018

Działania niepożądane oceniano zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych National Cancer Institute for Adverse Events, wersja 3.0 (http://ctep.cancer.gov/protocolDevelopment/electronic_applications/docs/ctcaev3.pdf). Przestudiuj badanie
Badanie zostało sponsorowane i zaprojektowane przez Incyte i Novartis. Zostało ono zatwierdzone przez instytucyjną komisję odwoławczą lub centralny komitet etyczny w każdej uczestniczącej instytucji i zostało przeprowadzone zgodnie z Deklaracją Helsińską. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Dane były analizowane i interpretowane przez sponsorów we współpracy ze wszystkimi autorami; sponsorzy nie zdawali sobie sprawy z przydzielania grup terapeutycznych do czasu zablokowania bazy danych. Niezależna rada monitorująca dane i bezpieczeństwo dokonała przeglądu danych z prób i sformułowała zalecenia dotyczące kontynuacji badania. Pierwszy autor przygotował pierwszą wersję manuskryptu, z pomocą pisarza medycznego finansowanego przez Novartis, i podjął ostateczną decyzję o przekazaniu rękopisu do publikacji. Wszyscy autorzy dokonali przeglądu i poprawili manuskrypt, zapewnili dokładność i kompletność danych oraz sprawdzili, że przedstawione badanie jest zgodne z protokołem i planem analizy statystycznej (oba dostępne na stronie).
Analiza statystyczna
Analizę skuteczności pierwotnych i wtórnych punktów końcowych przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia, z danymi wszystkich pacjentów poddanych randomizacji. Oceny zmiany i procentowej zmiany względem wartości wyjściowej obejmowały wszystkich pacjentów z wyjściowymi pomiarami; zmiany indywidualnych ocen objawów obejmowały tylko pacjentów z wartościami wyjściowymi większymi niż 0. Pacjentów z brakującymi ocenami, które zapobiegały ocenie pierwotnych i wtórnych punktów końcowych uznawano za nie mających odpowiedzi.
Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów w badaniu. Od 29 listopada 2010 r. Do 13 lutego 2013 r. Losowo wybrano 222 pacjentów, z których 110 zostało przydzielonych do ruksolitynibu, a 112 zostało przydzielonych do standardowej terapii. Nie zaobserwowano istotnych różnic między dwiema grupami leczenia pod względem cech wyjściowych i historii choroby (Tabela 1).
Początkowa standardowa terapia obejmowała hydroksymocznik (u 58,9% pacjentów), interferon (w 11,6%), anagrelid (w 7,1%), immunomodulatory (w 4,5%) i pipobroman (w 1,8%); żadnego leku nie podawano 15,2% pacjentów. Sześciu pacjentów otrzymało więcej niż jedną standardową terapię.
Łącznie 10 z 98 pacjentów z grupy ruksolitynibu, którzy mieli ocenę w 32. tygodniu otrzymywało dawki mniejsze niż 10 mg dwa razy na dobę, 33 otrzymywało 10 mg dwa razy na dobę, 32 otrzymywało 15 mg dwa razy dziennie, 15 otrzymywało 20 mg dwa razy dziennie, a 8 otrzymywało 25 mg dwa razy dziennie. Średnia całkowita dawka dzienna wzrosła z upływem czasu (ryc. w dodatkowym dodatku); większość dostosowań dawki wystąpiła podczas pierwszych 8 tygodni leczenia.
Rysunek 1. Ryc. 1. Odstawienie ruksolitynibu. Pokazane są szacunki Kaplana-Meiera dotyczące prawdopodobieństwa dalszego stosowania terapii ruksolitynibem po randomizacji.
W momencie odcięcia danych (mediana ekspozycji na terapię, 81 tygodni w grupie ruksolitynibu i 34 tygodni w grupie standardowego leczenia), 17 pacjentów w grupie ruksolitynibu (15,5%) i 108 pacjentów w grupie standardowej terapii (96,4 %) przerwał leczenie z randomizacją (ryc. i tabela S1 w dodatkowym dodatku); najczęstsze przyczyny przerwania leczenia obejmowały zdefiniowany w protokole brak skuteczności (0% w grupie ruksolitynibu i 87,5% w grupie standardowej terapii), decyzja pacjenta (odpowiednio 5,5% i 4,5%) oraz zdarzenia niepożądane (3,6% i odpowiednio 1,8%). Ogółem 96 pacjentów przydzielonych do standardowej terapii (85,7%) przeszło do ruksolitynibu w 32 tygodniu lub w tygodniu, a większość przypadków nastąpiła w czasie bezpośrednio lub po wizycie 32-tygodniowej.
Skuteczność
Rysunek 2. Rysunek 2. Główna odpowiedź i czas odpowiedzi. Panel A pokazuje odsetek pacjentów, którzy spotkali się z głównym pierwszorzędowym punktem końcowym kontroli hematokrytu do 32 tygodnia i co najmniej 35% zmniejszenie objętości śledziony w 32 tygodniu (odpowiedź podstawowa). Pokazane są również poszczególne elementy pierwotnego punktu końcowego. Aby uzyskać kontrolę hematokrytyczną, pacjenci nie mogli kwalifikować się do upuszczenia krwi na podstawie zdefiniowanych w protokole wartości hematokrytu (z kwalifikacją zdefiniowaną jako hematokryt> 45% i większy lub równy 3 punktom procentowym wyższym niż poziom wyjściowy lub hematokrytem> 48 %). Pacjenci, którzy przerwali terapię lub utracili dane lub oceny poza oknami zdefiniowanymi w protokole, uważali, że nie otrzymali odpowiedzi
[więcej w: spiaczka cukrzycowa, proteza szkieletowa na zasuwach, psychoterapia dzieci i młodzieży ]

Powiązane tematy z artykułem: proteza szkieletowa na zasuwach psychoterapia dzieci i młodzieży spiaczka cukrzycowa